RSS

Tag Archives: kathal kavithai

ஒரு பொன் மாலை பொழுது

 

இருவரும் பூங்காவின் இருக்கையில் அமர

 

இந்த உலகத்தில் உன்மேல் மிகுந்த

அன்பு வைத்திருக்கிறேன்!

இந்த உலகத்தையே இப்போது

நேசிக்கிறேன் – என்றாள் காவியா

 

புன்முறுவலுடன், அவள் முகத்தை பார்த்தபடி

அன்பு என்றல் என்ன? என்றான் ஆரியா

 

கல்லூரியில்  ஒன்றாய் படித்தவர்கள்

நான்கு வருடம் தோழமையோடு பழகியவர்கள்

தற்போது பணியாற்றுவதோ இருவேறு அலுவலகங்களில்

வசிப்பதோ இருவேறு இடங்களில்

கவியாவிடம் இருந்து ஓர் குறுஞ்செய்தி

“உன்னை உடனடியாக சந்திக்கவேண்டும்”

என்று

 

ஆரியா எதிர்பார்த்து இருந்த ஒன்றுதான்

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்த இடம் தான் இந்தப் பூங்கா

நிலவுவதோ…

ஒரு பொன் மாலை பொழுது

 

சற்று நேர அமைதிக்கு பின்

அன்பை விளக்கத் தெரியாதவளாய்

ஆரியா, நீயே கூறு என்றாள் காவியா

எனக்கும் தெரியாது! என்றான் ஆரியா

 

அனால்…

தெரியாத ஒன்றை என்னிடம் வைத்திருப்பதாகக் கூறுகிறாய்

எனக்கும் தெரியாத அதை பற்றி

என்னிடம்  என்ன பதில் எதிர்பார்கிறாய்?

என்றான் அவன்

 

சிறுது நேரம் நிலவியது மௌனம்

 

சரி, அதைவிடு

எது எல்லாம் அன்பு இல்லை

என்று உன்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ள பிரியப்படுகிறேன்

அதிலிருந்து அன்பு என்றல் என்ன

என்பதை அணுகுவோம் என்றான் ஆரியா

 

அவள், அவன் விழிகளையே நோக்கினாள்

 

கல்லூரிக் காலங்கிளில் இருந்து

உன்னிடம் பழகுகிறேன்

என்னை நீ எப்பொழுதும்

உன் உடமையாக்கிக் கொள்ளப் பார்க்கிறாய்

 

பிற பெண்கள் என்னிடம் பழகுவது கண்டு

சிலசமயம் நீ பொறாமை கொண்டதுண்டு

 

பல சமயங்கள் நீ உணர்ச்சிவயப்பட்டதுண்டு

 

காவியாவின் கண்களில் நீர் வழிந்தது

ஆரியா தன் கைக்குட்டையை அவளிடம் நீட்டினான்

 

பலசமயம் நீ என்னை மன்னிப்பதாக கூறியதுண்டு

முதலில் என் பிழைகளை தக்கவைத்துக்கொள்கிறாய்

பின்பு நீயே மறுத்தொதுக்குகிறாய்

அப்போது நீ உன்னையே மேலும் மையமாக அமைத்துக்கொள்கிறாய்

 

பல சமயம் என்னிடம் உனக்கு பகைமை தோன்றி மறைந்ததுண்டு

சில சமயம் என்னிடம் உனக்கு பயம் தோன்றி மறைந்ததுண்டு

நான் உன்னை விரும்பிகிறேனா இல்லையா என்பதற்கா

 

என்னிடம் நீ தந்த பல கவிதைகளில்

என்மேல் உள்ள உன் விருப்பத்தை

நான் உணராமல் இல்லை காவியா

ஆனால்

 

கவிதை அன்பு ஆகாது

உடைமைபடுத்திக் கொள்ளுதல்

பொறாமை

உணர்ச்சி வயப்படுத்தல்

தாபங்கள்

அழுகை

சிந்தனை

மன்னிப்பது

பகைமை

பயம்

மனதின் வெளிப்பாடு

இவையெல்லாம்

என்றும் அன்பாகாது

 

உண்மையான

மதிப்பும்

பெருந்தன்மையும்

இறக்கமும்

அக்கறையும்

மன்னிக்கும் தன்மையும்

இல்லாத இடத்தில்

அன்பு இல்லை

என்பது தெளிவு

 

எண்ணி வருவதல்ல அன்பு

வளர்க்க முடியாதது

பயற்சி செய்ய இயலாது

 

அளவுக்கும், தரத்திற்கும்

உட்பட்டது அல்ல

அன்பு

 

ஒன்றை நேசிக்கத் தெரியாது

இருக்கும் போது

உலகை நேசிப்பதாக கூறுவது

அர்த்தமற்றது காவியா

 

அன்பு இருக்கும் பொழுதுதான்

நம் பிரச்சனைகளை

தீர்க்க முடியும்

 

ஒன்றோ பலவோ அல்ல

‘அன்பு’ ஒன்றுதான் இருக்கிறது

உன்மேல் என்றும் காவியா

 

 
2 Comments

Posted by on March 11, 2017 in கவிதை

 

Tags: , , , , , ,

நெருங்கிவா முத்தமிட

உன் விழியின் மை கொண்டு
உன் மேல் கவிதை எழுதிட
உன் குங்குமம் நிறம் கொண்டு
உன்னுள் ஓவியம் தீட்டிட
உன் கூந்தலின் பூச்சரம் கொண்டு
உன்னை சுற்றிப் பூந்தோட்டம் அமைத்திட
காத்திருக்கிறேனடி கண்ணே!

உன்னை கடத்தியவர் ஒருவர் அல்ல
தொலைக்காட்சி, கைபேசி என்ற இருவர்
இவர்களுக்கு தைரியம் தந்தது யார்?
மனிதனை மிஞ்சும் தைரியசாலிகளா இவர்கள்?
ஏனென்றால்
நான் கூடவே இருக்க, உன்னை வீட்டு சிறையில் வைப்பார்களா?
மனிதனை மிஞ்சும் மாயாஜாலக்காரர்கள் இவர்கள்
இல்லையென்றால்
வீட்டுக்கு உள்ளேயே நீ நெருங்கா தூரத்தில் இருப்பாயா?

ஆங் சாங் சூகியைப் போல மீண்டு வா

வரும் பொழுது
பொன் நகைகளோடு அல்ல
புன்னகையோடு மட்டும் வா
அது போதும் எனக்கு

பேசுவதற்கோ நிறைய இருக்கிறது
நான் கூறுவது
ஊர் கதை பற்றி அல்ல
உறவுக் கதை பற்றி அல்ல
காலை உணவு பற்றி அல்ல
மாலை ஊர்வலம் பற்றி அல்ல
வீட்டுக் கணக்கு பற்றி அல்ல
வீட்டுப் பிள்ளை படிப்புப் பற்றி அல்ல

நம்மை மட்டும் பற்றியது
நம் இருவரை மட்டும் பற்றியது

மௌனமே – நம் மொழியாய் இருந்திட
நான்கு கண்களால் – நாம் அன்பாய் பேசிட
இருவருள் – நாம் ஒருவராய்த் திளைத்திட
காத்திருக்கிறேனடி கண்ணே!

காலம் தாழ்த்தாதே
நான் காத்திருந்தாலும்
காலம் என்னை அழைக்க
காத்திருக்குமோடி அன்பே!
விரைந்து வா…
நெருங்கிவா முத்தமிட.

 
Leave a comment

Posted by on November 10, 2016 in கவிதை

 

Tags: , , , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: