RSS

Tag Archives: Tamil short stories

ஆறுவது சினம் கூறுவது தமிழ்

எங்களுக்கு சில வருடங்களுக்கு முன்பு பெண் குழந்தை பிறந்த தருணம் அது. மூத்த மகனுக்கு அப்போது நான்கரை வயது. பெங்களூருவில் இருந்த நாட்களில் அவன் ஒரு அமைதியான பாலகன். பள்ளிக்குச் செல்வது, வாசிப்பது, நண்பர்கள், உறவுகளுடன் பழகுவது, ஊர் சுற்றுவது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்து இருந்தது. ஆனால் சென்னை வரவு, அவனிடம் ஒரு புதிய மாற்றத்தைக் கண்டேன். முன்னமே அண்ணி, என் மனைவி கருவுற்று இருக்கும் சமயத்தில் , குழந்தையின் புதுவரவு மகனை சிறிது காலம் கோபத்தையும் ஆத்திரத்தையும் மூட்டக் கூடும் என்று அறிவுறுத்தி இருந்தாள். நாங்களும் தயாராகவே இருந்தோம்.

நூறு சதவிகித அன்பு இருவருக்கும் முழுமையாக அளித்ததை அவன் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் தனக்கு இதுநாள் வரை கிடைத்த அன்பிலும், அரவணைப்பிலும் ஐம்பது சதவிகிதத்தை தங்கை அபகரித்துக் கொண்டாள் என்று எண்ணி இருக்கக் கூடும். பள்ளியில் இருந்து வரும் பொழுதே சூரனைப் போல வருவான். சாமி ஆட்டம் ஆடி அடங்குவதுற்குள் என் மனைவி ஒரு வழி ஆகி விடுவாள். இதை அவள் என்னிடம் பகிரும் போது, அண்ணி கூறியதை கண்கூடாக உணர்ந்தேன். புதிய இடமாற்றம், பள்ளி, நண்பர்கள், தங்கையின் புதுவரவு, பள்ளிப் பேருந்தில் நீண்ட பயணம் என்று அவன் திக்கு முக்காடி இருந்திருக்க கூடும். அது உண்மை தான், இந்த நேரத்தில் இது இயல்பான ஒன்றுதான் என்று நினைத்து இருந்தேன். சில சமயம் கோபத்தில் ஆத்திரம் அடைந்து, கத்தி, சில சாமான்கள் வீசி எறியப்பட்டன. அவன் இந்த வித்தயை என்னிடம் இருந்து ஒரு சமயம் கற்று இருக்க வேண்டும்.

ஒன்று மட்டும் எனக்கு தெளிவாக இருந்தது. குழந்தையின் கோபத்தை என்றும் கோபத்தால் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்று. அப்படிச் செய்தால் நான் அவனுக்கு மேலும் எப்படி கோபப்படுவது என்று கற்றுத் தந்ததாக அமயக் கூடும். சில சமயங்களில் பொறுமை இழந்து அடித்து இருக்கிறேன். அதற்காக பிறகு வருத்தமும், வெட்கமும் அடைந்து மன்னிப்பும் கேட்டு இருக்கிறேன். ஒரு எழுபது கிலோ எடையுள்ள மனிதன், ஒரு பன்னிரெண்டு கிலோ எடையுள்ள குழந்தையை அடிப்பது மிகவும் கோழைத்தனமானது என்பதை நான் நன்கு உணர்ந்து இருந்த தருணம் அது. அடிக்கவும் கூடாது, கோபப்படவும் கூடாது, ஆனால் மகனின் கோபத்தை மட்டும் எப்படி அடக்குவது என்று வியந்தேன். கணிதத்தையும், அறிவியலையும், தமிழையும், ஆங்கிலத்தையும் கற்றுத் தந்த கல்வி, திருமணத்திற்கு பிறகு, ஒரு குழந்தையை வளர்ப்பது எப்படி என்பதை கல்லூரியில் கூட அறிமுகமாக்காதது தற்கால கல்வி முறையின் மேலே சந்தேகத்தை எழுப்பியது.

இணையதளத்தில் குழந்தயின் கோபத்தை அடக்கும் வழிகளை அலசி ஆராய்ந்தேன். குழந்தை வளர்ப்பு கருத்தரங்குகளில் பங்கு கொண்டு வழி தேட முயன்றேன். இன்னும் ஏன், குழந்தை வளர்ப்பு நிபுணர்களிடம் கூட கலந்து ஆலோசித்தேன். எந்த பதில்களும் முழுமையாக உடனடி பலன் அளிக்கவில்லை. இருட்டறையில் அடைப்பது, குழந்தை விரும்பியதை கொடுக்காமல் இருப்பது, போன்றவை கிடைத்த சில பதில்களில் அடங்குபவை.

சரியான அணுகுமுறை தெரியாத நிலையில் இருந்த நாட்களில், அவன் கோபப்படும் போது மௌனமாக அமர்ந்து இருந்தேன். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வெறித்தே அவனை நோக்கினேன். சில வாரங்கள் கழித்து ஒரு நாள் எதேர்ச்சையாக தொலைக்காட்சியில் பார்த்த ஒரு சொற்பொழிவுக்கு கதை என்னை மிகவும் பாதித்தது. என் தேடலின் விடை அதில் அமைந்து இருந்ததை நான் முன்னம் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அந்தக் கதை பின்வருமாறு அமைந்து இருந்தது.

முன்னொரு காலத்தில் கரூரின் அருகில் அமைந்துள்ள இடத்தில் சிவகாமி ஆண்டார் என்ற சுமார் எழுபத்தி ஐந்து அல்லது என்பது வயதை உடைய ஒரு பிராமணர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஒரு பெரும் சிவ பக்தர். அவரின் கடந்த நாற்பது ஆண்டு காலமாக அருகில் உள்ள பசுபதீஸ்வரர் கோவிலுக்கு கூடை நிறைய பூ மாலை கட்டி எடுத்துப் போய், சிவ பெருமானுக்கு மாலை சாற்றி வருவதை தான் வழக்கமாக கொண்டு இருந்தார். அதில் சிறப்பு என்னவென்றால், அவர் அதிகாலை சூரிய உதயத்திற்கு முன்னமே எழுந்து, குளித்து திருநீறு பூசி, இருட்டி இருக்கும் பொழுதே தோட்டத்திற்கு சென்று, தன் நுனி விரல்களால் பூக்களை வருடி, தொடு உணர்ச்சி மூலம், அது பூத்து இருக்கிறதா அல்லது மொட்டாக இருக்கிறதா என்று உணர்ந்து, வண்டுகள் தேனை உறுஞ்சும் முன்னமே அதை பறித்து, தன் கையால் மாலை கட்டி கோவிலுக்குச் சென்று, சிவனை, தனக்கு ஏதும் வேண்டாது வணங்கி வந்தார்.

ஒருநாள் உச்சிக்கால பூசைக்காக மாலையை கூடையில் வைத்து, தலையில் சுமந்து தெரு ஓரம் சென்று கொண்டு இருந்தார். அப்பொழுது அந்தப் பகுதியை ஆண்டு வந்த புகழ்ச் சோழனின் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பட்டத்து யானை, பாகர்கள் அதன் மேல் அமர்ந்து வர, சில காவலர்கள் அதனை புடைசூழ அவ்வழியாக வந்தது. சிவகாமி ஆண்டார் ஒதுங்கி ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டார். சிவகாமி ஆண்டரின் அருகில் வந்த யானை, அவர் ஏந்தி இருந்த கூடையை பறித்து, பூமாலையை கீழே மண்ணில் புரட்டி வீச முற்பட்டது. அதனை தடுக்க முயன்ற சிவகாமி ஆண்டரை தாக்கிக் கீழே தள்ளியது யானை. அவர் பலத்த காயமுற்றார். அந்த சமயம் இதை பார்த்த எறிபத்த நாயனார் என்னும் சிவனடியார் யானை மீது மிகுந்த கோபம் கொண்டார்.

எறிபத்த நாயனார் தன் கையில் எப்பொழுதும் ஒரு கோடரியை ஏந்தியவாறு இருப்பதுண்டு.கம்பீரமான தோற்றம் உடையவர். யார் எல்லாம் சிவ பக்தர்களையோ, சிவனடியார்களையோ இழிவு படுத்திறார்களோ, அவர்களின் மேல் கடும் சினம் கொண்டு தாக்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டு இருந்தார். அவர் கண்ட காட்சி அவரை ஆழ்ந்த கோபத்திற்கு ஆழ்த்தியது. உடனே தன் கையில் உள்ள கோடரியால் அந்த பட்டத்து யானையை வெட்டி வீழ்த்தினார். அதனை தடுக்க முற்பட்ட இரு யானை பாகர்களையும் வெட்டிச் சாய்த்தார். அந்த இடமே இரத்த வெள்ளமாகக் காட்சி அளித்து.

இந்தச் செய்தி சில காவலர்கள் மூலமாக புகழ்ச் சோழனுக்கு தெரிய வந்தது. புகழ்ச் சோழனும் ஒரு பெரும் சிவ பக்தர். சிவனடியார்களிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டவர். இருந்தும் அதிர்ந்து போன சோழ மன்னன் , தேரில் ஏறி படைகளுடன் சம்பவ இடத்தை வந்தடைந்தார். இரத்த வெள்ளத்தில் இறந்து கிடந்த பட்டத்து யானையையும், இரு யானை பாகர்களையும் கண்டார். அருகில் இருந்தவர்களிடம் விசாரித்து நடந்ததை முழுவதுமாக அறிந்தார். மன்னனின் எதிரில் சற்று தூரத்தில் எறிபத்த நாயனார் தன் கோடரியுடன், சிவந்த கண்களுடன், கோபம் தணியாது நின்று இருந்தார்.

எறிபத்த நாயனார் அருகில் யாரும் செல்ல பயம் கொண்டனர். யார் எதிர்த்து வந்தாலும் அவரை வெட்டிச் சாய்க்க ஆயத்தமாய் இருந்தார். புகழ்ச் சோழன் தன் வாளுறையில் இருந்த வாலுடன் கைப்பிடித்து மெல்ல, எறிபத்த நாயனாரை நோக்கி வந்தார். மன்னன் தன் அருகில் வர வர, எறிபத்த நாயனாருக்கு கோபம் தலைக்கு ஏறி அனைவரும் அஞ்சும் வகையில் நின்று இருந்தார். புகழ்ச் சோழன், எறிபத்த நாயனாரை எதிர் எதிராக அருகில் வந்து நின்றார். எறிபத்த நாயனார் தன் கோடரியை உயர்த்த துடித்த அந்த நேரத்தில், புகழ்ச் சோழன் தன் வாளை எடுத்து உயர்த்தி, எறிபத்த நாயனார் பாதத்தில் தலை சாய்த்து மண்டியிட்டார்.

சிவகாமி ஆண்டார்க்கு நடந்ததை நினைத்து தான் வருந்துவதாவும், சிவனடியாரான தங்கள் கோபத்திற்கு தானும் ஒரு வகையில் காரணம் என்று கூறி, தங்கள் கோபம் தீர தன்னையும் வெட்டி வீழ்த்துமாறு எறிபத்த நாயனாரை வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டார். சற்று நேரம் ஸ்தம்பித்து நின்ற எறிபத்த நாயனார், கோபம் தணிந்து, தன் தவறை உணர்ந்தவராக, தன் கோடரியால் தன்னையே மாய்க்க முயன்றார். புகழ்ச் சோழன் அவரை தடுக்க முற்படும் போது, சிவபெருமான் அங்கு தோன்றி எறிபத்த நாயனாரை தடுத்து நிறுத்தினார். பட்டத்து யானையையும், இரு யானை பாகர்களையும் உயிர் பெறச் செய்தார். சிவகாமி ஆண்டரின் காயங்கள் நீக்கி அவரின் பக்தியையும், புகழ்ச் சோழனின் பெருமையையும், அவர் சிவனடியார் மேல் கொண்ட அன்பையும் போற்றி, எறிபத்த நாயனாரின் ஆழ்ந்த சிவ பக்தியை அருள் பாலித்து, அவரை சிவலோக பதவி அடைய அருள் புரிந்ததாக கதை முடிந்தது. இதனை பேராசிரியர் டாக்டர் செல்வகணபதி அவர்கள், விஜய் டிவி பக்தித் திருவிழா நிகழ்ச்சி மூலமாக கேட்க வாய்ப்பு கிடைத்தது பெரும் ஆனந்தமாக இருந்தது.

இந்தக் கதை வாயிலாக எனக்கு பசுமரத்து ஆணி போல நெஞ்சில் பதிந்த ஒன்று, கோபத்தை என்றுமே அன்பால் மட்டுமே வெல்லவோ, அடக்கவோ, தளர்த்தவோ, உருத்தெரியாமல் ஆக்கவோ முடியும் என்று. இதனை நடைமுறை படுத்திப் பார்ப்பதற்க்காக காத்துக்க கொண்டு இருந்தேன். ஒரு நாள் என் மகன் மிகுந்த கோபம் கொண்டு, தான் செய்வது அறியாது, கத்தியும், அழுத்தும், சில பொருட்களை வீசி எறிந்து கொண்டு இருந்தான். வழக்கம் போல கோபப்படாதே என்று பொறுமையாக எடுத்துரைத்தேன். அதற்கு அவன் செவிசாய்த்ததாக தெரியவில்லை. அவனருகில் சென்று அவனை தூக்க முற்பட்டேன். அவன் தன் கை கால்களை உதறியவாறு என்னை தடுத்து ஆத்திரப்பட்டான். அவன் எதிர்பார்க்காத விதத்தில் அவனை தூக்கி என் தோளில் சாய்த்தேன். அவனை தூக்கும் போது வேகமாக அசைத்த அவன் கை கால்கள், அதன் வேகத்தை குறைத்துக் கொண்டது. அவனை இறுக அணைத்தேன். அவனும் என்னை இறுக்கி, என் முதுகின் மேல் அவன் கைகளால் அழுத்தி கட்டிக் கொண்டான். அவனது அந்த அணைப்பின் இறுக்கம் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. இன்றும் என் நெஞ்சில் நீங்காது இருப்பது.

பிறகு அங்கும் இங்குமாக சில நிமிடங்கள் அவனை தோளில் சாய்த்து நடந்தேன். நான் ஏதும் பேசவில்லை. அவன் அழுகை, கோபம், ஆத்திரம் முழுவதுமாக அடங்கியது. கன்னத்தில் முத்தமிட்டேன். அவன் கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்தேன். என்னை விட்டு இறங்க அவனுக்கு மனமில்லாததை உணர்ந்தேன். என்ன வேண்டும் என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டேன். எதற்கு சினம் கொண்டோம் என்று விளக்கம் கூறத் தெரியாது தோளில் சாய்ந்தபடி இருந்தான். அன்று எனக்கு இந்த அணுகுமுறை வெற்றியைத் தந்தது. பிறகு வந்த ஒவொரு கோபத்தையும் இவ்வாரே முடிந்தமட்டும் கையாளத் துவங்கனேன். முப்பத்து மூன்று வயதான என்னையே என்னால் மாற்றிக்கொள்ள முடியாத போது, நான்கரை வயதுச் சிறுவன், அனைத்தையும் சீராகச் செய்து, கோபம் கொள்ளாது இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது அபத்தமானது என்பதை நன்கு உணர்ந்தேன். சிறிது மாதங்களே இருந்த அவனது கோபமும் ஆத்திரமும் வந்த வேகத்தில் மறைந்து போனது. மேலும் பேராசிரியர் டாக்டர் செல்வகணபதி சொற்பொழிவில், மேலைநாடுகளில் கடவுள்தான் அன்பு என்பார்கள், ஆனால் கீழ் நாடுகளிலோ, குறிப்பாக நம் சிவனடியார்கள் வாழ்ந்த தமிழகத்திலோ அல்லது தமிழிலோ, அன்புதான் கடவுள் என்ற நிலைப்பாடு வெகு காலத்திற்கு முன்னமே இருந்து வந்ததை சுட்டிக் காட்டினார். கோபப்படுவது அவரவர் உரிமை.அன்பால் கோபத்தை எதிர்கொள்வது குழந்தைகளிடம் மட்டும் அல்ல…

 

இரா. ராஜேஷ் குமார்

11 ஆகஸ்ட் 2016.

ப்ரூஃ ரீடிங் – ஹம்ஸா ராஜேஷ் குமார்

 

 

Advertisements
 
3 Comments

Posted by on August 11, 2016 in அனுபவம்

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

ஒரு கேமராவின் ஏக்கம்

கல்லையும் பொன்னாக ஆக்கும் கடவுள், தனது படைப்பாற்றல் திறன் மூலமாக, தனது படைப்புக்களை அழகாக படம் பிடிக்கும் கேமராவிற்கு, ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணினார். ஒரு கேமராவை தேர்வு செய்து, உயிரோடு உணர்வையும் கொடுத்து அதை ஒரு நாள் மகிழ்விக்க முடிவு செய்தார். அந்த பாக்கியம் அமெரிக்காவின் நியூ ஜெர்ஸியில் வசிக்கும் சிவாவின் கேமராவிற்கு கிடைத்தது.

சிவாவை பற்றிய ஒரு சிறிய அறிமுகம்.சிவா ஒரு நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க வாலிபர். சிவாவிற்கு திருமணம் ஆகி பதினான்கு வருடங்கள் ஆகி இருந்தது. மனைவியின் பெயர் மீரா. அவர்களுக்கு பதிமூன்று வயதில் ராகுல் என்ற ஒரு மகன். கணவன் மனைவி இருவரும் தங்கள் பெங்களூர் ஐ ஐ யம் இல் ஒன்றாக எம் பி ஏ படிக்கும் காலத்தில், காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டனர். இருவருக்கும் மிகப் பெரிய பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் மனம் நிறைய பணம் கிடைத்து அமெரிக்காவின் நியூ ஜெர்சி மாகாணத்தில் குடி பெயர்ந்தனர். அவர்களது முதல் வருட திருமண நாளில் மீரா முழு மாத கர்ப்பிணியாக இருந்தாள். அடுத்த வாரத்திலேயே ராகுல் அமெரிக்காவின் குடிமகன் ஆகும் தகுதியை பெற்றான். சிவாவின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை.

அன்று ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை, சிவாவிற்கு விடுமுறை நாள். ராகுலின் பள்ளி ஆண்டு விழாவான அன்று, மூவரும் காலையில் கோல்ஸ் தெருவில் உள்ள டாக்டர் ரொனால்ட் ஏ மக்னைர் ஹை ஸ்கூல்லுக்கு செல்ல திட்டமிட்டு இருந்தனர். ராகுலின் ஏழாம் கிரேடு பிரிவிற்கான ஆண்டு விழா இசை போட்டியில், பிரபல இசை மேதை பீத்தோவனின் வயலின் இன் சொனாட்டா நம்பர் 5 இன் எப் மேஜர் (ஸ்ப்ரிங்) என்ற பகுதியை வயலினில் இசைத்து முதல் பரிசை வென்று இருந்தான். அந்த நகரின் கவர்னரான கிறிஸ் கிறிஸ்டி கையால் பெற இருப்பதில் கூடுதல் மகிழ்ச்சி. இசையில் சிறந்த பரிசு பெற்றவர்களில், ராகுலின் வயலின் இசை அன்று பள்ளியில்அரங்கேற வாய்ப்பு கிடைத்து இருந்தது மகிழ்ச்சியின் உச்சம் என்றே கூற வேண்டும். மாலையில் அவர்கள் ராகுலின் பள்ளியில் இருந்து சுமார் பதினாறு மைல் கல் தொலைவில் உள்ள பிரபல ப்ரிஸ்பை ஐரிஸ் கார்டன் என்ற பூங்காவிற்கு செல்ல திட்டமிட்டு இருந்தனர்.

சரியாக காலை பத்து மணி அளவில் சிவா தன் காரில் பள்ளிக்கு மீரா மற்றும் ராகுலுடன் வந்து இறங்கினான். தன்னுடைய தோளில் தொங்க விடப்பட்டு இருந்த கேனான் டிஜிட்டல் கேமரா அன்று காலையே உயிர் பெற்று இருந்தது. அப்பொழுதுதான் சிவா தன் கேமராவை முழுவதுமாக சார்ஜ் செய்யவில்லையே என்று உணர்ந்தான். சற்றே ஒரு பதற்றம். ராகுலின் இசையை முழுவதுமாக படம் எடுக்கும் வரை சார்ஜ் தாங்குமா? அல்லது மாலை பூங்காவின் எழிலை குடும்பத்துடன் படம் எடுக்க எப்படி முடியும் என்றெல்லாம் எண்ணம் ஓடியது. பேஸ்புக்கிலும், ட்விட்டரிலும், வாட்சப்பில் தன்னையும், தன் அனுபவங்களை எப்படி வெளிப்படுத்திக் கொள்வது என்ற கவலை. அப்போதைய கேமரா சார்ஜின் நிலை, சூழ்நிலையை மேலும் மோசமாக்கியது. சரி, இயங்கும் வரை எடுப்போம் என்று தனக்கு சமாதானப் படுத்தியும், கவலை விடாமல் சூழ்ந்து கொண்டது.

அப்பா, இவன் தான் என்னோட வகுப்பறை தோழன் என்று பேட்ரிக்கை அறிமுகம் செய்து வைத்தான் ராகுல். மேலும் அவனது சில தோழர்கள் அவன் அருகில் வந்து பேசத் தொடங்கினர். சிவா, ராகுலை தன் தோழர்களோடு சேர்த்து பள்ளியின் கட்டிடம் பின்புறம் தெரியும் அமைப்பில் ஒரு புகைப்படம் எடுக்க கேமராவை ஆன் செய்தான். கேமரா தான் மூடி இருந்த கண்களை முதல் முதலாக திறந்த வெளி உலகைக் கண்டு உணர போகிறோம் என்ற துள்ளலில் இருந்தது. கேமராவின் கண்கள் திறந்தன, முதல் வெளிச்சம். கேமராவிற்கு கண்கள் கூசியது. சிறுவர்களின் புன்னகை தன்னை வரவழைப்பதுபோல் கேமராவிற்கு தோன்றியது. அதற்கு சற்று நேரம் அவர்களுடன் உரையாட ஆசையாய் இருந்தது. ஆனால் சட்டென்று தன் பார்வை பள்ளியில் குழுமியிருந்த கூட்டத்தை பார்த்தது, பிறகு சில குடும்ப நண்பர்கள் சிலருடன் மீராவின் முகம் பார்த்தது. அடுத்து சற்று நிமிடங்களில் மீராவின் மூலமாக சிவாவை முதல் முறையாக பார்த்தது. கேமராவின் கண்கள் பள்ளி கட்டிடத்தையும், அதை ஒட்டி இருந்த விளையாட்டு மைதானத்தையும் பார்த்து கண்கள் சுழன்றன.

பள்ளி ஆண்டு விழாவின் நடுவே, ராகுலின் இசை துவங்க இருந்தது. சிவா தன் மனைவியுடன் அருகில் இருந்த இருக்கையில் இருந்து எழுந்து, மேடையின் அருகில் நின்று கொண்டு, ராகுலின் நிகழ்ச்சியை பதிவு செய்வதற்காக தன்னை தயார் நிலையில் வைத்திருந்தான். ராகுல் மேடையின் மேல் ஏறி தன் வயலினை இசைக்க ஆரம்பித்தான். சிவா தயார் நிலையில் வைத்திருந்த கேமராவை இயக்க ஆரம்பித்தான். அரங்கமே நிசப்தமாக இருந்தது. அவனுக்கு நினைவெல்லாம் சார்ஜ் பற்றியதுதான். அது எரிச்சலையும் கோபத்தையும் அவனுக்கு மூட்டியது. பதற்றத்துடனே ஒளிப்படத்தை எப்படியாவது எடுத்து முடிக்க முயற்சித்துக் கொண்டு இருந்தான். கேமரா அமைதியாக இசையை மட்டுமே உள்வாங்கி ரசித்துக் கொண்டு இருந்தது. குழுமி இருந்த கூட்டத்தையும், அரங்கத்தினையும் தன் கண்கள் காண முற்படும் போது கேமரா தான் ரசிக்கும் தருவாயில், தன்னை சிவா ஏன் இப்படி இயக்குகிறான் என்று பொறுமை இழந்தது. பிறகு சற்று நேரத்தில் அரங்கமே கரகோஷம் எழுப்பியது மட்டும் சிவாவின் காதில் பலமாக விழுந்தது. மறுபடியும் கேமரா அந்த கரகோஷ ஒலி எழுப்புவர்களை கண்ட பொழுது, அது ராகுலின் மகிழ்ச்சியை காண தவறியதை உணர்ந்து முகம் சுளித்தது. பிறகு சிவா, தன் கேமராவில் பதிவுகள் சரியாக அமைந்துள்ளதா என்பதனை சரி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.

ஆண்டு விழா நிறைவு பெறும் தருவாயில் ராகுல் பரிசுபெறும் நிகழ்வை கேமராவின் லென்ஸ் வழியாக சிவா பல கோணங்களில் எடுத்து தள்ளினான். அதில் தான் நினைத்தபடி சில ஷாட்கள் விழவில்லையே என்ற ஏக்கம் கூட இருந்தது. பிறகு பள்ளியில் அமைக்கப்பட்டு இருந்த மதிய விருந்தை முடித்துக் கொண்டு மூவரும் ப்ரிஸ்பை ஐரிஸ் கார்டன் வந்தடைந்தனர்.

சிவா கேமராவின் சார்ஜை அவ்வப்போது பார்த்து கொண்டு இருந்தான். இதுவரை கேமரா இயங்கி வருவதை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. ப்ரிஸ்பை ஐரிஸ் கார்டனின் சிறப்பே எண்ணற்ற பூத்துக் குலுங்கும் வண்ண வண்ண ஐரிஸ் செடியின் பூக்கள் தான். மலைகளை ஒட்டி அமையப்பெற்ற இந்தப் பூங்கா ஏறத்தாழ ஏழரை ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது. ஐரிஸ் பூங்கா பத்தாயிரத்துக்கும் அதிகமான ஐரிஸ்களுடன், ஆயிரத்து ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட பல்வேறு ரகங்கள் கொண்டுள்ளது. அதன் சீசனில் சுமார் ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமான பூக்கள் பூத்துக் குலுங்குவது அதன் தனிச் சிறப்பு.

கார்டனில் சிவா நுழைவாயிலில் நுழையும் பொழுது கேமராவின் கண்கள் விழித்தன. பூங்காவையாவது சற்று நின்று நிதானமாக பார்க்கலாமே என்று ஆசை கொண்டது கேமரா. ஆனால் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக கண்கள் கண நேரத்திற்கு ஒரு முறை மாறி மாறி வெவ்வேறு காட்சிகளை கண்டது. எதையுமே முழுவதுமாக கேமராவால் உள்வாங்கிக்கொள்ளவோ, ரசிக்கவோ முடியவில்லை. கேமராவிற்க்கு பூத்துக் குலுங்கும் மஞ்சள் நிற ஐரிஸ் பூக்கள் தான் விழியில் பார்த்ததில் மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தது.ஆனால் மறுகணமே கூட்டத்தின் மேல் ஒரு பார்வை, அடுத்த கணம் ஊதா நிற ஐரிசுடன் ராகுலின் முகம், மறு கணம் வெள்ளை நிற ஐரிசுடன் மீராவின் உருவம். கேமராவால் எதை பார்ப்பது, எதை ரசிப்பது என்பதே விளங்கி கொள்ள முடியாமல் குழம்பி இருந்தது.

அன்று இரவு மூவரும் கலைத்துப் போய் வீடு திரும்பினர். அவசர அவசரமாக சிவா தன் கேமராவில் பதிவானவைகளை பதிவிறக்கம் செய்து, தனது சமூக வலைத்தளங்களில் பதிவேற்றம் செய்தான். பிறகு தன் கேமராவை பத்திரமாக கப்போர்டில் வைத்து மூடினான். அன்று இறுதிவரை கேமராவின் சார்ஜ் முடிந்து போகாமல் இயங்கியது பெரும் ஆச்சர்யத்தை சிவாவின் மனதில் ஏற்படுத்தியது. கேமராவின் காலை நிலவரப்படி அது இரண்டு மணி நேரம் ஒத்துழைத்து இருந்தால் அதுவே பெரிய விஷயம். ஆனால் இரவு வரை இயங்கியது எப்படி என்பதை, சிவாவால் யூகிக்க கூட முடியவில்லை.

சரியாக இரவு பத்து மணிக்கு கடவுள் கேமராவை பார்த்து, என்ன சந்தோஷமா, எல்லாம் நல்லா அனுபவிச்சியா என்று கேட்டார். கேமரா துவண்ட முகத்துடன், எல்லாம் ரசிக்கும்படியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் சிவா என்னை முழுவதுமாக ரசிக்க விட வில்லை என்று ஏங்கியது. சரி இப்போது என்னதான் வேண்டும் உனக்கு என்றார் கடவுள்.

எனக்கு ஒரேமுறை, ஒரு நாள், மனிதனாக உயிர் கொடுங்கள், இயற்கையையும் நிகழ்வுகளையும் உள்வாங்கி ரசிப்பதற்கு என்றது. உடனே கருணையுடன் கடவுள் ஆசி வழங்கி, பிரதி எடுப்பதாலோ என்னவோ, அந்த கேமராவை ஒரு பெண்ணாக மாற்றி, தேவி என்று பெயர் வைத்தார். கூடவே ஒரு புதிய ரக கேமராவையும் நினைவாக வழங்கினார்.

மறு நாள் காலை, தேவி எழுந்து தன் ஆசையாக காண வேண்டிய இடங்களுக்கு எல்லாம் சென்று கலைப்புடைய இரவு வீடு திரும்பினாள். கடவுள் அவளை பார்த்து, இப்பொழுது மகிழ்ச்சியா என்று கேட்டார். தேவி, கேமரா தன்னை முழுவதுமாக ரசிக்க விடவில்லை என்று மறுபடியும் ஏங்கினாள். அன்று சிவா கேமராவை இயக்கிப் பார்த்தான். அப்பொழுது சார்ஜ் முழுவதுமாக நின்று இருந்தது.

கேமராவிடம் இருந்து விடை பெற்ற கடவுள், விண்ணில் இருந்து ஒரு அழகிய பாலைவனத்தைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டு இருந்தார். அப்போது அவ்வழியே வந்த ஒட்டகம் ஒன்று தன் கண்ணில் தென்பட்ட காய்ந்த இலைகளையும், முட் செடிகளையும், விதைகளையும் மேய்ந்து கொண்டு இருப்பதை உற்று நோக்கினார். முட் செடிகளை உண்ணும் போது அதன் வாயில் இருந்து ரத்தம் வருவதை அது என்றுமே பொருட்படுத்தியது இல்லை போலும். போதிய உணவு கிடைக்காததால், சில சமயம் தன் முதலாளியின் டென்ட் கொட்டகை, சில கிழிந்த கிடந்த தோல் பைகளைக் கூட விழுங்கியது. பல மணி நேரம் உணவுக்காக அலைந்து திரிந்த அந்த ஒட்டகம், அன்று இரவு, நட்சத்திரங்கள் எழில் சூழ்ந்த தருவாயில், ஒரு இடத்தில் மண்டி இட்டு அமர்ந்தது. தான் விழுங்கிய உணவு பதார்த்தங்களை, சிறிது சிறிதாக வாயில் கொண்டு வந்து, மெதுவாக ஒவ்வொன்றையும் தனது பற்க்களால் மென்று உண்ணத் துவங்கியது. காலை முதல் உண்ட அனைத்து உணவையும் இரவுதான் செரிமானம் செய்ய வழி வகுத்தது அந்த ஒட்டகம்.

நாம் முதலில் ஒன்றை ரசிப்பதை விட, மற்றவர் நாம் ரசித்ததை ரசிப்பார்களா என்பதிலேயே மனிதன் மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறான் என்று கடவுள் வியந்து போனார். சிவாவும் அன்று இரவு தான் எடுத்த புகைப்படம், மற்றும் ஒளிப் படங்கள் ஒவொன்றாக பார்த்துப் பார்த்து ரசித்து மகிழ்ந்தான்.

இரா. ராஜேஷ் குமார்

26 ஜூலை 2016.

ப்ரூஃ ரீடிங் – ஹம்ஸா ராஜேஷ் குமார்

 

 
Leave a comment

Posted by on July 27, 2016 in சிறுகதை

 

Tags: , , , , , ,

முதல் சிறுகதை உருவான கதை

Click here to read my muthal sirukathai uruvaana kathai tamil short story

 
 

Tags: , , , , ,

 
%d bloggers like this: